ایسکانیوز: باشگاه خبرنگاران دانشجویی ایران "ایسکانیوز" سلسله مطالبی با عنوان حقوق شهروندی را جهت اطلاع رسانی و روشنگری مسائل حقوقی مبتلا به شهروندان و هموطنان منتشر می کند.

به گزارش روز چهارشنبه باشگاه خبرنگاران دانشجویی ایران "ایسکانیوز" در این شماره« حقوق و تکالیف والدین و فرزندان» تشریح می شود.
محیطی که کودک در آن متولد می شود و رشد می یابد بیشترین تاثیر را در تربیت و رفتار کودک می گذارند.
رشد جسمی و روحی کودک نیازمند امکانات و وسایل ضروری است؛ نگهداری و تربیت اطفال از اهم وظایف والدین است و اساس تربیت کودک را پدر و مادر به عهده دارند. دوران کودکی در رشد و پرورش کودک اهمیت اساسی دارد. کودکان سرمایه های ارزشمند جامعه هستند و فرداها متعلق به آنان است. از جمله افرادی که در تربیت کودک نقش بسزایی دارند پدر و مادر هستند.
پدر و مادر هر دو در مقابل فرزند خود دارای مسوولیت هایی بوده و از حقوق نز برخوردارند.
بعضی از تکالیف، خاص یکی از والدین است مانند تکلیف شیر دادن که به عهده مادر است یا سرپرستی و اداره امور مالی فرزند ( ولایت) که صرفا به عهده پدر است. در مواردی نیز حق و تکلیف برای هر دو نفر قرار داده شده است مانند تربیت و نگهداری کودک ( حضانت). همچنین فرزندان در مقابل پدر و مادر وظیفه مطیع بودن و احترام و تکریم دارند.
تربیت در لغت به معنای پروردن، پرورانیدن، آموختن آداب و اخلاق و پرورش روح و جسم بوده ودر اصطلاح حقوقی به معنای پرورش روحی و اخلاقی کودک است.
تکلیف والدین در تربیت فرزند
قاون مدنی ایران، تربیت فرزند را وظیفه پدر و مادر می داند و بر انجام این مهم تاکید می کند. به موجب ماده 1044 قانون مدنی «زن و شوهر باید در تحکیم بنیان خانواده و تربیت فرزند با یکدیگر همکاری کنند.»
قانونگذار از تربیت و شیوه همکاری زن و شوهر در تربیت فرزندان سخنی به میان نیاورده است، زیرا نوع تربیت در خانواده ها و فرهنگ ها، مختلف و متفاوت است.
به علاوه، میزان فرصت و نقش والدین نیز در تربیت فرزندان در خانواده هایی که در آن پدر و مادر هر دو شاغل هستند با خانواده هایی که تنها پدر شاغل است و گاهی در دو شیفت کاری فعالیت می کند، مادر خانه دار است فرق می کند. اما در هر صورت به حکم قانون، پدر و مادر هر دو باید وظیفه تربیت فرزندان را به عهده بگیرند و در حد توان خود در تربیت آنان بکوشند. ( ماده 1178)
تربیت فرزند از چه زمانی آغاز می شود؟
از اولین روزهای زندگی و پس از تولد
آیا پدر و مادر می توانند برای تربیت فرزند خود، او را تنبیه کنند؟
قانونگذار به پدر و مادر اجازه داده که فرزند را تنبیه کنند ولی این تنبیه باید صرفا در جهت تربیت اخلاقی او باشد و به معنی تادیب ( ادب کردن) است. ( ماده 1179)
حد تنبیه چیست؟
تنبیه نباید به گونه ای باشد که موجب صدمه و آسیب به جسم فرزند شود. در حقیقت، تنبیه برای تربیت است و قانونگذار تاکید می کند که تنبیه باید در حد متعارف باشد، یعنی عرف جامعه نوع تنبیه را خشونت و آزار نداند.
اگر فرزند در ضمن تنبیه آسیب ببیند، آیا پدر و مادر مسوولیت دارند؟
بله؛ اختیار و اجازه تنبیه والدین فقط در حدی است که جنبه ادب کردن داشته باشد. اگر آسیب ناشی از تنبیه بدنی جدی باشد می تواند موجب سلب حضانت شده و پدر و مادر حق نگهداری فرزند خود را از دست بدهند؛ زیرا در چنین موردی تنبیه باعث شده « سلامت جسمانی و تربیت اخلاقی» فرزند به خطر افتد و شخص تنبیه کننده ( پدر یا مادر) صلاحیت خود را برای نگهداری و تربیت فرزند از دست می دهد.
به علاوه ، تنبیه بدنی فرزند موجب می شود پدر یا مادر مجبور به پرداخت دیه برای صدمه ای که وارد شده بشوند.
آیا تربیت همان حضانت است؟
خیر؛ حضانت مربوط به جسم کودک ( فرزند ) است و نگهداری، مواظبت، مراقبت، نظافت و تغذیه را شامل می شود، ولی تربیت مربوط به روان فرزند است و شامل آموزش آداب و رسوم اجتماعی ، مذهبی و فرهنگی و پرورش استعدادها است.
تکلیف تربیت فرزند چه زمانی ساقط می شود؟
1- در صورت جنون والدین
2- عدم مواظبت و انحطاط اخلاقی والدین
3- در صورت کافر شدن و تغییر مذهب والدین/06
با همکاری معاونت آموزش قوه قضاییه

منبع:http://www.iscanews.ir/fa/ShowNewsItem.aspx?NewsItemID=350774